Najpierw temat.
Potem forma.

Własny punkt
widzenia.

Moje podejście wyrosło z kultury skate: samodzielność, praca z ekipą, kamera blisko wydarzeń. Zanim zacznę zdjęcia, poznaję temat i środowisko.

Szukam tematów także poza głównym obiegiem. Interesuje mnie perspektywa ludzi, których filmuję.

Poznaj ludzi.

Dokument wymaga czasu i kontaktu z bohaterami. Rozmawiam, obserwuję i wracam z kamerą, żeby zrozumieć sytuację przed montażem.

Współpraca z marką nie zmienia faktów o bohaterach. Jej rola w filmie musi wynikać z tematu.

Zachowaj
materiał.

Buduję własne tytuły i archiwum. Materiał ze zdjęć może być podstawą kolejnego filmu, wystawy albo publikacji.

Myślę o tym, co pozostaje po projekcie: materiałach, prawach i wiedzy.

Autor jest
na planie.

Uczestniczę w realizacji pomysłu. Podejmuję decyzje na planie i odpowiadam za to, jak projekt zostaje pokazany.

Pracuję z zespołem, ale nie oddaję autorstwa anonimowemu procesowi. Decyzje wynikają z doświadczenia, rzemiosła i znajomości tematu.

Eksperymentuj
z formą.

Forma może być dokumentalna, inscenizowana lub eksperymentalna. Pracuję z kolorem, rytmem i fakturą. Piękno jest częścią opowieści.

Tworzę także grafikę generatywną. Łączę fotografię, film i AI, dobierając technikę do projektu. Obrazy generowane oznaczam jako AI.

Swoboda kreacji nie zmienia faktów o ludziach i świecie. Za wybór i końcowy efekt odpowiadam jako autor.

Sprawdź,
po co to robisz.

Komercja finansuje sztukę. Przed przyjęciem projektu zadaję trzy pytania:

1. Czy zostaną materiały, prawa lub wiedza przydatne w kolejnych projektach?
2. Czy rozwinie się relacja z bohaterami, marką lub społecznością?
3. Czy powstanie trwała, powtarzalna współpraca?

Trzy „nie” — odmawiam. Niezależnie od budżetu.